Eigenlijk voel ik me vaak schuldig. Ik word heen en weer geslingerd tussen schuldgevoelens op twee terreinen.

Als ik als onderneemster op ga in mijn werk voor Les Soeurs, voel ik een professionele voldoening. Maar heb ik wel het gevoel dat ik mijn gezin verwaarloos. Soms kom ik thuis als mijn twee kinderen al liggen te slapen. Dan heeft mijn man voor hen gezorgd én het eten klaargemaakt. Natuurlijk ben ik dankbaar dat hij dat doet. Maar tegelijk wringt het. Dan voelt het alsof ik tekortschiet als mama en vrouw.

Maar als ik vroeger op mijn werk vertrek omdat ik bijvoorbeeld de kinderen moet gaan halen, voelt het dan weer niet juist ten opzichte van mijn zaak. Dan voel ik me een zwakke vrouw die haar job niet naar behoren uitvoert. Dat is een mes dat constant aan twee kanten snijdt.

“Ik zat in een sneltrein. En ik wist niet hoe ik mezelf een halt kon toeroepen.”

Ik denk dat iedereen met een slechte work-life balance deze gevoelens herkent. Toen ik mijn goede voornemens postte op Instagram, kreeg ik enorm veel reacties. Dat het moedig was dat ik er vol voor ging. Dat ik de moed had om het te willen aanpakken. En dat ze mijn verhaal gingen volgen. Vooral vrouwen die met hetzelfde probleem worstelen: je zit in een sneltrein die je niet kan stoppen. En ik als onderneemster zat dan ook nog eens zelf in de locomotief. Ik vond geen manier om mezelf een halt toe te roepen.

Van de mensen rondom mij kreeg ik de laatste tijd vaker het signaal dat ik moest afremmen. Pas op dat je niet crasht. Zie maar dat je geen burn-out krijgt. Dat heeft me wakker geschud.

“Ik wil alles tegelijk. Maar tegelijk besef ik dat er ook een makkelijkere manier moet zijn.”

Ikzelf had een dubbel gevoel. Dat het nu moest gebeuren. Als dertiger moet je iets opbouwen. Alles is mogelijk. En liefst alles tegelijk. Maar tegelijk voelde ik aan dat het waarschijnlijk efficiënter en makkelijker kon. Die constante gejaagdheid was zo stresserend voor mezelf en mijn omgeving.

Dankzij de tips van mijn coach zie ik nu dat het inderdaad anders kan. Ik kreeg van haar geen Bijbel Met 50 Geboden Voor Een Betere Work-Life Balance, maar drie tips. Drie heel pragmatische adviezen die ik nu een plaats probeer te geven, privé en professioneel.

Tip 1: aandachtsmanagement. Je kan niet de hele dag door even alert en actief zijn. Mijn piekmoment is ’s ochtends, dus vanaf nu doe ik dan mijn denkwerk. En ben ik bezig met de strategische kant van Les Soeurs. In de namiddag behandel ik mijn mails en andere lopende zaken.

Tip 2: hou je hersenen in het gelid. Als ik begin af te dwalen, roep ik mezelf tot de orde. En als ik merk dat ik me aan iets erger – het verkeer, een trage kassierster – dan kies ik ervoor om me daarin niet te verliezen. Maar terug te keren naar wat ik eerst aan het denken was. Negativiteit kost energie die ik ergens anders voor kan gebruiken.

Tip 3: When you are hunting elephants, don’t get distracted chasing rabbits. Als je ergens mee bezig bent, focus je daar dan op. In de voormiddag klap ik mijn laptop dicht. Geen e-mails, geen afleiding. En als ik thuis ben, probeer ik ook écht thuis te zijn. Ik moet af van dat multitasken. Nog snel die ene mail beantwoorden terwijl mijn kinderen aan mijn been hangen: daar heeft niemand iets aan. Niet ik, niet die klant die een halve mail krijgt en niet mijn kinderen die merken dat ik er niet volledig bij ben.

“Ik weet nu dat het anders kan. Maar de weg is nog lang.”

Pas op, nu klinkt het alsof ik alles na enkele dagen al op een rijtje heb. Zeker niet. Hier is geen volledig gemetamorfoseerde vrouw aan het woord. Maar wel een vrouw die er zich bewust van geworden is dat het anders kan. Dat is de eerste stap.

Ik maak werk van een nieuw evenwicht. Door bepaalde aanpassingen aan te brengen, kijk ik hoe ik mijn doel kan bereiken. En ik merk dat die veranderingen werken. Dat geeft me dan weer energie om verder te doen. Om bijvoorbeeld een half uurtje vroeger op te staan en samen met mijn dochter in de bossen te gaan wandelen.

Ik besef dat de weg nog lang is. Oude gewoontes zijn moeilijk om te veranderen. Maar ik werk aan de betere versie van mezelf.

Duim voor me!