Stoppen werkt aanstekelijk. Toen ik vrienden en familie vertelde over mijn goede voornemens, zijn er meteen een paar mijn voorbeeld gevolgd. Mijn mama gaat haar best doen om te minderen. En mijn zus is zelfs van de ene dag op de andere gestopt.

Dat van die ene dag op de andere, was niet aan mij besteed. Daarvoor rookte ik te veel, volgens mijn coach. Ze vond het slimmer om geleidelijk af te bouwen. Dus ging ik van een pak naar een zevental sigaretten minder per dag. Naar nu niks meer. Een week na Blue Monday was mijn eerste dag zonder sigaret, gesteund door nicotinepleisters en een inhaler. Die moeten me helpen om mijn lichamelijke afkickverschijnselen onder controle te houden. Op die manier kan ik focussen op het mentale.

Want stoppen met roken, is een wedstrijd met je hoofd. Ik moet me van mijn coach steeds bewust maken van wat ik doe. Even stilstaan om na te denken waarom ik die ene sigaret zou opsteken. Heb ik dit écht nodig? Het zijn in een eerste fase die vaste momenten die ik moet afleren. Na een druk moment in de broodjeszaak, stak ik er eentje op. Mijn eerste kop koffie van de dag was altijd samen met een sigaretje. Tijdens het uitgaan, hoorde bij dat pintje nu eenmaal een shot nicotine. Door die link ‘moment-sigaret’ in vraag te stellen, is het me gelukt om mijn aantal sigaretten af te bouwen naar nul.”

“Tijdens het uitgaan hou ik een dubbel geplooid rietje tussen mijn vingers. Macht der gewoonte.”

Tot nu toe valt het goed mee. Ik heb toch nog geen klachten gekregen over mijn humeur. Maar soms is het moeilijk. Als ik bij mensen ben die roken, bijvoorbeeld. Dan betrap ik me erop dat ik echt aan het staren ben naar die sigaret. Zo creëer je natuurlijk een goesting naar sigaretten. Of tijdens het uitgaan: alcohol versterkt de drang naar nicotine. Dan plooi ik een rietje dubbel en hou ik het tussen mijn vingers. Gewoon om iets vast te hebben.

Dat zijn ook de momenten die mijn vorige pogingen deden mislukken. Ook nu ben ik één keer uit de bocht gegaan. Maar in tegenstelling tot vorige keren, is het nu bij die ene keer gebleven. Omdat ik me zekerder van mijn stuk voel. Vorige keren was ik te drastisch gestopt. Nu heb ik de steun van mijn coach en mijn hulpmiddelen. De voorbereiding zit gewoon veel beter.”

“Ik ga moeilijke momenten niet uit de weg. Liever de korte pijn.”

Ik zou die moeilijke momenten uit de weg kunnen gaan. Maar dat wil ik niet. Ik wil niet anders gaan leven. Ik wil bepaalde vrienden niet mijden omdat ze roken. En ik wil me in het weekend niet opsluiten. Liever de korte pijn. Dat maakt de kans op hervallen volgens mij ook kleiner.

Als ik het moeilijk heb, probeer ik die negatieve gedachtes om te zetten naar positieve: Ik kan er vanaf blijven. Het stinkt alleen maar. Ik heb die sigaret niet nodig. Ik blijf mezelf motiveren door te herhalen wat ik al bereikt heb.

Eens ik die gewoontes heb aangepakt, is het tijd voor de volgende stap: de nicotine stap per stap afbouwen. Zodat ik na de sigaret, ook die hulpmiddelen kan buitengooien. Ik ben vastberaden om door te zetten. Wish me luck!