Hoe lang zou het nog duren? Voor die verbeterde versie van mezelf ook als écht gaat aanvoelen? Als volwaardig deel van mezelf? 

Ik was het even helemaal kwijt. Nu ja even, eigenlijk een hele week. Een week lang ben ik hervallen in mijn oude, chaotische gewoontes. Het is zo druk geweest, zowel privé als professioneel, dat er geen moment overbleef om stil te staan bij mijn goede voornemens. Ik vond simpelweg de tijd niet om alle tips en advies in praktijk te brengen.

Maar ik heb mij herpakt. De week erna ben ik weer plichtbewust lijstjes gaan maken met prioriteiten. Dit eerst, dan dat. En dat werkt beter, het geeft me zoveel meer rust.

“Delegeer en laat los. Zo simpel… maar sindsdien is er veel veranderd.”

Via Instagram kreeg ik twee tips die me hebben doen nadenken. Eén: Aanvaard dat elke dag anders is. Je mag nog zo gestructureerd zijn, je mag nog zoveel plannen: soms gebeurt er iets dat die planning gewoon overhoop haalt. Ik besef nu dat ik dat moet aanvaarden. Ik hou vast aan de tips van mijn coach, maar tegelijk laat ik het ook meer op me afkomen.

Tip twee: delegeer. En hoe simpel en vanzelfsprekend die tip ook mag klinken, voor mij heeft die veel veranderd. Het is ok om hulp te vragen – iets waar ik altijd moeite mee heb gehad. Want de perfectionist in mij wil alles zelf doen. En als ik het zelf kán doen, waarom er dan anderen mee lastigvallen?

Sinds kort durf ik los te laten, zowel privé als professioneel. Omdat ik nu inzie dat vragen niet hetzelfde is als lastigvallen. Mijn ouders en schoonouders staan altijd voor me klaar, waarom zou ik hen dan niet af en toe eens inschakelen? En dat geweldige team bij Les Soeurs, waarom betrek ik hen niet wat vaker?

“Er is meer dan mijn gezin en mijn werk. Ik ben er ook nog.”

Door te delegeren en los te laten, valt alles steeds meer in de plooi. En heb ik iets heel belangrijks ontdekt. Naast mijn gezin en Les Soeurs, is er ook nog… ik. Me-time, het klinkt misschien wat klef, maar ik voel me beter in mijn vel sinds ik af en toe echt een momentje voor mezelf neem.

Dat hoeft niks spectaculairs te zijn. Straks trek ik richting Nederland, naar onze winkel in Maastricht. Wel, dan breng ik de kinderen een kwartiertje vroeger naar mijn ouders. Zodat ik rustig een koffietje kan gaan drinken op de markt voor ik aan mijn werkdag begin. Dat kwartiertje koffie sippen en ongestoord voor mij uit staren,dat geeft me de energie om er weer in te vliegen.

Ik heb mezelf altijd op de laatste plaats gezet. Nu gezin en werk steeds meer in balans raken, durf ik ook eens voor mezelf te kiezen. Die me-time, het inzicht dat ik dat nodig heb en dat ik er tijd voor durf uittrekken, dat is één van mijn grootste verwezenlijkingen van dit traject. Een traject dat nog wel even zal duren. Hoe lang? Dat weet ik nog niet. Ik ben wie ik ben:  druk en chaotisch. Dat zit in mij. Dat verander je niet op enkele weken tijd. Maar ik hoop dat die nieuwe ik, die verbeterde versie van mezelf die mijn leven zoveel aangenamer maakt, ooit écht als een deel van mezelf zal aanvoelen.

Al het beste!

Clio